Wie: Mark Ketelaars (40), eigenaar van Cadena IT in Ho Chi Minh City (Vietnam)

“In 1993 arriveerde ik voor het eerst in Vietnam als backpacker. Het land was toen één van de economische tijgers. Vanaf dat moment ben ik er elk jaar naartoe gegaan. Eerst heb ik gewerkt als intermediair voor Nederlandse bedrijven en in 1997 besloot ik om er definitief te gaan wonen.
Mijn eerste werk was als parttime manager bij een Nederlandse ondernemer in computer hardware die daar al zat. We begonnen met twee kamers in Saigon in een oud staatsgebouw zonder vergunning. Dat was af en toe wel gerommel. Later heb ik het bedrijf overgenomen en ben ik samen met een Vietnamese partner verder gegaan. Ik vertrouwde hem niet en dat bewees hij door er met de hele voorraad vandoor te gaan. Daardoor heb ik in 1998 bijna een jaar stilgelegen.”

Nulpunt
“Uiteindelijk ben ik weer vanaf het nulpunt begonnen. Nu bied ik computeronderhoud aan en doe ik aan softwareontwikkeling. Ook verzorg ik de outsourcing voor Nederlandse en Amerikaanse bedrijven. Philips is wat betreft het computeronderhoud een grote klant van me. 95 procent van mijn afnemers komt uit het buitenland. Van Vietnamese klanten moet ik het niet hebben. Dat betekent veel commissie betalen en onder tafel onderhandelen. Daar wil ik niet eens aan beginnen, dan heb ik liever een degelijke Europese klant. Met Cadena gaat het goed. Ik heb veertig man personeel. We zijn er in geslaagd om ons human resource-pakket te verkopen via het grootste recruitmentbureau in Vietnam. Bovendien hebben we een partnership met het grootste it-bedrijf in Cambodja.”

Bitterbal
“Het is goed leven in Vietnam, want je blijft als Westerling nog steeds bijzonder. Dat komt omdat er nog niet zoveel Westerlingen in de stad zijn. In Thailand is dat wel anders. Je wordt een beetje lui hier. Alles wordt voor je gedaan. Voor 70 dollar per maand heb je een werkster die voor je kookt, strijkt en de was doet.”
“Ik woon in een groot huis met vier verdiepingen in het centrum van Saigon. Het is een leuke wijk en ik zit op vijf minuten van mijn bedrijf. Alles doe je hier trouwens op de brommer. Ik heb zelf een scooter. Het verkeer is niet zo gevaarlijk als het lijkt, het heeft wel degelijk een zekere orde.
In restaurants is het gevaarlijker. Vietnamezen gaan ’s avonds na hun werk bier drinken in grote restaurants en worden dan behoorlijk dronken. Zo zat ik laatst in een restaurant en hoorde het geluid van een bierfles die op de grond was gevallen. Toen ik omkeek zag ik dat een Vietnamees een fles recht op het hoofd van een ander had stukgeslagen. Dat is typisch Vietnamees, ze lijken heel rustig, maar als ze over hun eigen kookpunt heen raken, zijn ze levensgevaarlijk. Terug naar Nederland wil ik absoluut niet meer. Vietnam is mijn land. Trouwens, mijn Vietnamese vriendin en ik hebben ook een eigen restaurantje. We zijn in Saigon inmiddels de hofleverancier van de bitterbal.”