Hoe sluit je een contract in het buitenland?

(overheids)regeltjes | 12 jun 2012 |

Dit artikel is geschreven door Akse (alle artikelen), lid van het Sprout Netwerk

Je wilt een product laten produceren in het buitenland of er iets inkopen. Je kunt daarmee kosten besparen. Dan moet je wel zorgen voor heldere afspraken. Hoe leg je die vast?

Het is raadzaam de afspraken die je maakt schriftelijk vast te leggen. De onderhandelingen die daarvoor nodig zijn, scheppen duidelijkheid. Partijen zijn zich beter bewust van de details van hun samenwerking. Voor handelscontracten gelden in de meeste landen algemene rechtsregels. Deze zijn onder te verdelen in regels van ‘dwingend recht’ en regels van ‘regelend recht’. Van regels van regelend recht mag je afwijken, van regels van dwingend recht niet. Spreek je niets af, dan geldt de wet.

1. Wettelijke eisen

Elk product dat op de Nederlandse markt wordt verkocht, moet voldoen aan bepaalde wettelijke eisen. Een importeur heeft veel meer verplichtingen dan gedacht door de richtlijnen productveiligheid en -aansprakelijkheid. Technische producten moeten veelal zijn voorzien van een zogenoemde CE-markering. CE (Conformité Européenne) is geen kwaliteitskeurmerk, maar geeft aan dat een product voldoet aan bepaalde minimumeisen op het gebied van veiligheid, gezondheid en milieu. De importeur heeft een eigen verantwoordelijkheid voor het correct aanbrengen van de CE-markering. Hij moet hiervoor de fabrikant in het buitenland aansturen, bijvoorbeeld bij het productieproces. Dit regelt u contractueel. Producten met CE-markering hebben vrij toegang tot alle landen in de Europese Economische Ruimte.

De Warenwet stelt diverse eisen aan producten om consumenten te behoeden voor bijvoorbeeld voedselvergiftiging, letsel en materiële schade. Voor elke productgroep zijn er aparte eisen, zoals voor voedingsmiddelen, speelgoed, kleurstoffen en wasmiddelen. De Voedsel en Waren Autoriteit controleert aan de hand van steekproeven of producten aan de eisen voldoen. Contractueel kan worden vastgelegd wie waarvoor verantwoordelijk is.

2. Productaansprakelijkheid

Een fabrikant is aansprakelijk als een door hem geproduceerd product schade veroorzaakt. Als je producten van buiten de Europese Unie importeert, word je juridisch als de fabrikant gezien. Dat is ook het geval als je jezelf presenteert als de producent, bijvoorbeeld door je eigen logo op de verpakking aan te brengen. Als een door jou van buiten de Europese Unie geïmporteerd product schade veroorzaakt, ben je aansprakelijk. Een producent (of in sommige gevallen de importeur) kan zijn aansprakelijkheid niet uitsluiten of beperken. Het is dus van belang een goede controle en inspectiemogelijkheden overeen te komen in het contract en een goede product- en bedrijfsaansprakelijkheidsverzekering af te sluiten.

3. Intellectueel eigendom

Als je elders goederen volgens eigen ontwerp laat produceren (en die vervolgens importeert), zorg dan dat je ontwerpen goed beschermd zijn en leg contractueel vast bij wie de (huidige en toekomstige) intellectuele eigendomsrechten liggen.

4. Manieren van vervoer, risico-overgang

Als je zaken over de grens laat produceren en/of inkoopt, is het belangrijk afspraken te maken omtrent het vervoer van de producten. Om misverstanden over wederzijdse verplichtingen te voorkomen, wordt veel gebruik gemaakt van de Incoterms 2010 (die per 1 januari 2011 zijn ingegaan) van de International Chamber of Commerce. In contracten van voor 1 januari 2011 zal nog verwezen worden naar de Incoterms 2000. Dit zijn wereldwijde afspraken over leveringsvoorwaarden. Door naar deze voorwaarden te verwijzen, weten beide partijen waar zij aan toe zijn. De Incoterms (zie kader) regelen namelijk de rechten en verplichtingen van koper en verkoper.
De Incoterms? Die gaan over belangrijke dingen zoals:
- wie zorgt er voor de verzekeringen, de vergunningen, de machtigingen en andere
(douane) formaliteiten?
- wie verzorgt het transport en tot waar?
- wanneer gaan de risico’s en de kosten van levering van de verkoper over op de koper?
Let op! Incoterms 2010 regelen niet de eigendomsoverdracht, de afspraken tussen koper/verkoper en de vervoerder en de betalingsvoorwaarden, garantie en afhandeling van wanprestatie

5. Betalingsmethoden

Boter bij de vis is zeer gebruikelijk in de internationale handel. Vaak moet er vooraf betaald worden. Contractueel dient vastgelegd te worden hoe en wanneer betaald wordt. Vaak wordt er met bankgaranties (letters of credit, L/C) gewerkt, dat is de zekerste (maar vaak ook de duurste)
manier om de transactie af te handelen. De voorwaarden waaronder de verkoper onder de L/C kan claimen, moeten duidelijk zijn.

6. Conflicten en arbitrage

In het contract dat je sluit zal opgenomen dienen te worden aan welke rechter een eventueel geschil zal worden voorgelegd en welk recht op het contract van toepassing is. Eventueel kan er voor arbitrage worden gekozen. Voor bepaalde sectoren zijn er specifieke arbitrage-instituten.
 

Gerelateerde artikelen:


 

reacties

(0)
reageer op dit artikel


 

 
Volg Sprout

 
Volg Sprout