Iedereen die moeite heeft om op de kosten te letten, zou het bedrijfsmodel van Aldi moeten bestuderen. De Duitse supermarkt is groot geworden door ieder dubbeltje om te draaien. 

Wie is de oprichter? 

Theo (1920) en Karl Abrecht (1922-2010) namen in 1946 de in Essen gevestigde levensmiddelenzaak van hun moeder over. Ze bouwden vervolgens één van de grootste discountsupermarkten in de wereld. Forbes zette Theo in 2006 op de lijst van 25 rijkste mensen op aarde, goed voor een vermogen van 15,2 miljard dollar.

In 1958 kwam het tot een breuk. De broers verschilden namelijk van mening over het wel of niet verkopen van tabak. Het concern werd in twee delen geknipt. Theo, die wel sigaretten wilde verkopen, ging verder onder de naam Aldi Nord. Karl werd eigenaar van Aldi Süd. Duitsers noemen de scheidingslijn de Aldi-Äquator (Aldi-evenaar). De winkels doen wel gezamenlijk de inkoop en treden als een geheel naar buiten toe. 

Hoe veranderde hun product de markt?

De broers waren de eersten in Duitsland die het discountmodel succesvol toepasten op levensmiddelenverkoop. Na de Tweede Wereldoorlog verdween de kruidenierszaak en raakte de supermarkt in opkomst. In tegenstelling tot andere supermarkten kozen de ondernemers voor een strategie waarin kostenreductie centraal is komen te staan.

Aldi beperkt zich tot de verkoop van een paar honderd B-merken. In dat opzicht is het anders dan andere supermarkten. Er wordt gebruik gemaakt van goedkope locaties en aan de inrichting wordt geen cent besteed. Ook weet Aldi zijn leveranciers te bespelen. Het wisselt soms meerdere malen per jaar van leverancier, meestal kleine fabrikanten die in hun bestaan afhankelijk zijn van leveringen aan de Aldi. Zo weet de supermarkt dus kortingen af te dwingen.  

De consument moet de spullen zelf uit de doos pakken, er zijn lange wachtrijen bij de kassa, het personeel krijgt karige arbeidsvoorwaarden, in alles stuurt de Duitse discounter op eenvoud. Je gaat er als consument niet heen om de winkelervaring, maar om de lage prijs. Waar andere supermarkten zich meer op luxe gingen richten, hielden de broers consequent vast aan de door hen ingezette bezuinigingsdrift.   

Hoe staat het er nu voor?

Hoewel Aldi is gegroeid tot een bedrijf van meer dan 41 miljard euro omzet (omzet van 2009) en meer dan 7000 filialen wereldwijd is de groei er wel een beetje uit. Je ziet dat andere supermarkten, nu ze elkaar steeds meer zijn gaan bevechten op prijs, het model van de Albrechtjes deels hebben overgenomen. Die bieden steeds meer huismerken en spelen het inkoopspel aggressiever dan voorheen.

Ook heeft het bedrijf martkaandeel moeten inleveren aan nieuwe Duitse discountspelers als Netto en Lidl, die rap aan het uitbreiden zijn over de landsgrenzen. Dit soort spelers weten consumenten aan zich te binden door ook A-merken aan te bieden.

De kracht van de broers Albrecht is altijd geweest dat ze zich consequent aan hun kostenstrategie zijn blijven vasthouden. In het licht van de marktuitdagingen maakt het de supermarktketen echter star. Aldi reageert op de uitdagingen met nog meer kostenbesparingen en nog lagere prijzen, waardoor de winstgevenheid bij het bedrijf onder druk is komen te staan. 

Lees ook over het groot worden van: