Dit artikel is geschreven door Monique Boere (alle artikelen), lid van het Sprout Netwerk

Ondernemer Hergen van de Starre, alias De Vegende Hollander, blogt als Grensverlegger over ondernemen in Sri Lanka. Dit keer over corruptie... 

Afbeelding op homepage is gemaakt door Bodil Anais

“Baksheesh”, het duurde even voor ik het woord vond op internet. Het betekent cadeautje. De eerste keer dat ik het hoorde was van mijn manager Achala die bij mij achter op de scooter zat. Twee politieagenten hielden ons staande langs de weg. Nadat ze mijn roze vodje ofwel rijbewijs hadden bekeken hield er één zijn hand op en mompelde wat tegen Achala. “You have any money for baksheesh?” vroeg hij me. We moesten betalen om door te mogen rijden.

Dit is me nou al zeker wel 20 keer overkomen. Toen ik mijn bedrijf begon was Sri Lanka nog diep verwikkeld in de oorlog met de Tamil Tijgers. Om de 100 meter stond er een militair met mitrailleur. Met mijn blanke huid en blond haar was ik een makkelijk herkenbare prooi voor machtsmisbruikers. Je leert er mee omgaan, het is een soort spelletje. Zij willen zo veel mogelijk vangen zonder op te vallen en ik wil niets van waarde afgeven. Mijn methode: handjes schudden, lachen én zéér succesvol: een foto maken en deze op het schermpje laten zien, een sigaretje, een schouderklopje en “Good job, thank you!” zeggen, zwaaien en wegwezen.

Zodra je de loop van een AK47 tegen je knieschijf voelt wordt het een ander verhaal.

Want wat in de eerste situaties leek op een beetje bijverdienen en onschuldig tijdverdrijf van de verveelde agenten, met weinig tot geen gevolgen als ik zou weigeren te betalen. Zodra de directe bedreiging kwam was de lol er snel af en wist ik dat ik me moest gaan beschermen. Op advies van een bevriende bezemfabrikant werd ik voorgesteld aan de voltallige Rotary Club. Mijn telefoon werd vol nummers van belangrijke mensen gezet, die me allemaal beloofden dat ik nooit meer baksheesh hoefde te betalen als ik hun zou bellen. Het werd mij duidelijk dat het hogerop zoeken in je netwerk een hele goede beveiliging is. Tegenwoordig bel ik de politie districtchef en geef de openbare orde verstorende functionaris mijn telefoon.

De reacties zijn hilarisch zodra de corrupte agent zijn baas aan de lijn krijgt.

Twee jaar geleden kreeg ik voor het eerst te maken met het fenomeen “speed money”. Een douanier in de haven liet weten dat ik vakje B ipv vakje A had aangevinkt en dat ik €500,- cash moest betalen anders kwam zijn stempel er niet op. Mijn pallets werden in een opslag gezet totdat ik zou betalen. Deze opslag kostte €200,- per week en al gauw was het bedrag opgelopen tot €2000,-

Via via hebben we de minister van economische zaken benaderd en deze heeft de beste man laten oppakken, nooit meer wat van gehoord. De vracht vertrok de volgende dag.

Ik heb dus geleerd dat de enige kracht tegen dit soort corruptie netwerken is.

Besef je goed dat de ontvangende functionaris wéét dat dit illegaal is en dat zodra jij iets geeft jij ook de wet overschrijdt. Sterker nog, jij bent in dit geval de actieve deelnemer, want jij betaalt de steekpenning en kan hiervoor zwaar gestraft worden.

Zwijg niet als je hiermee geconfronteerd wordt, want daar heeft de initiatiefnemer baat bij. Wapen jezelf met telefoonnummers van hoge functionarissen en bel ze direct. Zij moeten je wel verdedigen, want zijn maar al te bang om op een verkeerde manier betrokken te raken en hun integriteit te verliezen.

Dit artikel is afkomstig van de blog van de Vegende Hollander.

Volg de Grensverleggers ook op Facebook en Twitter.