In de geschiedenisboekjes van de Verenigde Staten staat het product omschreven als ‘biggest marketing failure ever’.

Het is begin jaren tachtig. Aan de andere kant van de Atlantische Oceaan woedt een ware cola-war tussen Pepsi en Coca-Cola. Eerstgenoemde is erg succesvol met de Pepsitest waarin mensen geblinddoekt twee soorten cola onder hun neus geschoven krijgen. In de commercials die Pepsi op de buis brengt komt het eigen merk daarbij uiteraard steeds als winnaar uit de bus. Coca Cola besluit om ook maar eens een testje te plegen. De schrik is groot, als blijkt dat Pepsi door de meeste mensen uit het proefpanel inderdaad als lekkerste wordt aangewezen. Het merk neemt rigoureuze maatregelen. Het recept wordt gewijzigd. En nu we toch bezig zijn, dan meteen ook maar het blikje, de marketingcampagne en de naam veranderen.

In 1985 lanceert de colagigant New Coke. Hoewel de verwachtingen hooggespannen zijn, gaat de lancering de boeken in als meest dramatisch ooit. Het publiek pruimt de smaak van de zoetere Coke simpelweg niet. Pepsi doet er een schepje bovenop door te stellen dat de stap van haar rivaal moet worden uitgelegd als: ‘zie je wel, ze geven nota bene zelf toe dat onze cola lekkerder is’. Om dat te vieren geeft het bedrijf haar medewerkers zelfs een dag vrij. Een pr-stunt die zijn weerga niet kent. Het topmanagement van Coca Cola zit met de handen in het haar en kan niets anders doen dan de oude, vertrouwde Coca Cola weer te herintroduceren. Dat wordt Coca Cola Classic. New Coke verdwijnt niet veel later uit de schappen.

Overigens gaat Pepsi zelf ook hopeloos de mist in. Onder de noemer Chrystal Pepsi brengt het in de jaren tachtig een kleurstofloze cola op de markt. Het product verkoopt nauwelijks. Datzelfde geldt voor Pepsi A.M., dat een alternatief moet worden voor het kopje koffie in de morgen. Duidelijk een geval van hoogmoed. Van die gewoonte is de aan koffie verslaafde Amerikaan namelijk niet af te brengen.