Ondernemer Pieter Rietman begeeft zich sinds dit jaar in de niche van Afrikaanse en Arabische wijnen, die hij importeert uit landen als Algerije, Eritrea, Libië en Jordanië. "Ik ga langzaam Amsterdam veroveren."

Waarom Arabische wijn?

"Afgelopen zomer kwam een vriendin terug uit Marokko met een fles wijn in haar rugzak. Die hebben we samen opgedronken. Ik was meteen verkocht door de stevige en zwoele smaak van de wijn, en het obscure label dat er op zat. Ik ging me inlezen en ben meer gaan proeven. Niet alleen ontdekte ik Marokkaanse, maar ook Algerijnse, Libanese en Jordaanse wijnen. Ik besloot ze vervolgens zelf te gaan importeren. Ik ben niet alleen enthousiast over de smaak van een aantal wijnen, maar heb ook veel respect voor de wijnproducenten in die landen. Ze moeten tegen de stroom inzwemmen, aangezien veel moslims geen alcohol drinken, en er dus een taboe om wijn heen hangt."

Hoe ben je begonnen?

"Zodra ik mijn eerste flessen in huis had, wilde ik ze meteen verkopen, terwijl ik nog niet eens een website, visitekaartjes en dat soort dingen had. Ik ben erg 'onder de radar' begonnen deze zomer, en daarna toch doorgegroeid. Ineens had ik een volledig draaiende wijnhandel, zonder ook maar gedacht te hebben aan een officiële lancering met een feest. Maar geen nood, ik organiseer wel een nieuwjaarsborrel om de schade in te halen."

Hoe werkt je verdienmodel dan?

"Ik verkoop wijn aan horeca, retail, eventorganisatoren en proeverijen. Per wijn is er een inkoop- en verkoopprijs, met daartussen een marge.

Ik houd er momenteel een klein beetje winst aan over. Vooral promotie is een grote kostenpost. Als ik mijn wijn wil slijten aan een winkel of restaurant, moet ik natuurlijk flesjes weggeven om klanten te laten proeven. Verder heb ik te maken met inklaringskosten, importheffingen en lidmaatschappen bij productschappen. Ook heb ik bij de in- en verkoop te maken met lastige valutaschommelingen."

Wie levert je de wijnen?

"Ik werk samen met Arabische wijnhuizen en een Franse importeur die de Europese rechten heeft op een Tunesische wijn. Samenwerking met de wijnhuizen was eerst even wennen. Ik benader ze als Nederlander natuurlijk heel informeel en direct, terwijl Arabieren veel meer omtrekkende bewegingen maken. Aan die cultuurverschillen zou je een studie kunnen wijden. Om die reden, maar ook vanwege de instabiliteit in de regio, zou ik niet willen dat ze een belang in mijn bedrijf hadden. Sowieso vraag ik me af hoe rechtsgeldig contracten zijn bij een regimeverandering zoals in Egypte of Tunesië."

Je brengt alleen eigen geld in?

Omdat ik een parttimebaan bij een politieke partij heb, hoef ik nog niet per se winst te draaien. Vanaf 2014 wil ik fulltime in de wijn zitten, maar tot die tijd is een winst van desnoods één procent voldoende, puur als indicator van de gezondheid van het bedrijf.

Ik geloof sinds de kredietcrisis ook niet meer in vreemd vermogen. De flexibiliteit van je onderneming, en je zeggenschap er over, lijden er onder. Toen de crisis uitbrak, had ik een ander bedrijf, een bijlesinstituut, met flink wat vreemd vermogen. Plotseling moest ik mijn bedrijfsvoering veranderen, omdat mijn eerst zo soepele investeerders over mijn schouders mee gingen kijken: ik kon niet meer de kwaliteit en extra dienstverlening leveren, die mijn klanten gewend waren."

Hoe presteer je nu?

Arabischewijn.nl organiseert nu één à twee proeverijen per maand en lever aan twee winkels en één restaurant, allemaal in Amsterdam-West. Ik ga mijn klantenkring in West uitbreiden en dan langzaam de stad overnemen. Over een jaar heb ik niet twee, maar zo'n 30 verkooppunten in en rond Amsterdam, en profileer ik me sterker in de horeca- en in de evenementenbranche. Over een jaar ben ik één van de key players op de Amsterdamse wijnmarkt. Maar belangrijker: ik wil er altijd net zoveel lol aan blijven beleven als nu."