Zwanger in de cel door malafide investeerder

Van fouten kun je leren. Sprout zet daarom failures in het zonnetje. Ondernemer Sigrid van der Hoeven (34) belandde zwanger in de cel nadat ze was opgelicht door haar investeerders. 'Ik weet niet meer wie ik nog kan vertrouwen.'

“Ik was eerst in shock. Daarna hysterisch. ’s Nachts heb ik keihard zitten janken in mijn cel. Er kwam niemand kijken.” Ondernemer Sigrid van der Hoeven was ruim vijf maanden zwanger toen de politie ’s ochtends om 6.30 uur bij haar op de stoep stond en haar meenam. Twee dagen bracht ze door in een cel in Ede: ze werd verdacht van verduistering van een grote som geld. Drie maanden eerder kreeg ze een paar ton op haar rekening gestort van een investeerder die haar project Centrum voor Wijsheid “helemaal zag zitten”.

Kerk

Van der Hoeven werkt als spreker, dagvoorzitter en presentator als ze het idee voor het project Centrum voor Wijsheid bedenkt. Het moet een plek worden in Amersfoort waar inspirerende sprekers lezingen en trainingen kunnen geven. “Een leerzaam avondje uit, met  een mooi verhaal begeleid door een hapje en een drankje. Zulke centra bestaan volop in Amsterdam,  maar nog niet in Midden-Nederland.”

Van der Hoeven wilde het centrum beginnen in een te koop staande kerk, schreef een ondernemersplan en zocht vorig jaar naar financiering. “Ik had anderhalf miljoen euro nodig voor het pand, de verbouwing en de opstart. Omdat het concept zich nog niet had bewezen, wilden banken dat ik eerst een investeerder vond. Die bleken niet geïnteresseerd in stenen, investeerders zoeken tegenwoordig vooral innovatieve  startups, en online initiatieven.”

Intensief contact

Eind 2013 had ze ineens beet. Een investeerder had haar plannen gezien op een matchmaking platform. “Ze was heel enthousiast, tijdens onze afspraak bleek dat ze zich goed had ingelezen in mijn businessplan. Ze kwam professioneel over, had veel tips en dacht mee.” Van der Hoeven googelde haar na die eerste afspraak, maar zoals meer investeerders, was ze online niet te vinden.

Er volgde een periode van intensief contact via mail en telefoon, vlak voor kerst was de deal rond. Ze zou de anderhalf miljoen euro ontvangen via een achtergestelde lening. “Maandelijks zou ik een bedrag terugbetalen tegen een heel redelijk rentepercentage. Mijn advocaat had het contract gelezen, het zag er prima uit.

Toen het was getekend, liet ik de makelaar een bod uitbrengen op het pand, zette de binnenhuisarchitect aan het werk, en liet mijn advocaat de arbeidscontracten voor mijn medewerkers in orde maken. Alles was erop gericht om deze zomer te kunnen starten.”

Verduistering

In januari stond een deel van het geld inderdaad op haar rekening, maar Van der Hoeven had er maar kort plezier van. “Eind van die maand ging ik tanken en betaalde met mijn pas van het Centrum voor Wijsheid. Tot mijn verbazing deed die het niet, er leek geen saldo op te staan. Ik moest mijn paspoort achterlaten op het tankstation en probeerde een pinautomaat. Die slikte mijn pasje direct in.”

Ze belde haar bank, Triodos, maar zij konden niks zeggen omdat ze met een onderzoek bezig waren. Een paar dagen later ontving ze een aangetekende brief: Triodos had het vermoeden dat er sprake was van verduistering van gelden, de tonnen waren afkomstig van een verdachte rekening. “De bank verzocht mij schriftelijk mijn kant van het verhaal te vertellen. Met die summiere info moest ik het doen. Niemand die even de moeite nam me te bellen of me op kantoor uit te nodigen.”

Achtbaan

Wekenlang verkeerde Van der Hoeven in onzekerheid, tot Triodos weer een brief stuurde: Van der Hoeven was inderdaad opgelicht. De investeerders hadden in haar geïnvesteerd met andermans geld dat nu terugging naar de rechtmatige eigenaar. Haar rekening werd opgeheven en ze moest aangifte doen. “Ik heb een middag op de bank zitten huilen, werd toen boos en dacht daarna: ik moet door. Ik moet van alles regelen, rekeningen betalen en weer op zoek naar financiering.”

“Ik zat middenin die achtbaan, toen op 30 april die ochtend de politie op mijn stoep stond. Ik moest mee naar het bureau. ‘Maar ik ben het slachtoffer’, riep ik, ik ben diegene die is opgelicht!’ Het maakte niet uit, ik werd vastgezet in een politiecel, er werden vingerafdrukken afgenomen en foto’s gemaakt.”

Pas aan het einde van de tweede dag in de cel hoorde ze meer. De investeerder die ze had gesproken, bleek slechts pion in een grote bende die dit trucje al minstens vijftien keer succesvol had uitgevoerd. Twee ondernemers waren bewust met hen in zee gegaan, zij dachten: doe mij dat geld van iemand anders maar, dan kan ik door. De politie behandelde daarom alle slachtoffers als verdachte. Toen ze na de verhoren werd vrijgelaten, was ze dagen van slag. “De politie had tijdens de huiszoeking ook al mijn apparatuur in beslag genomen, het duurde een week voor ik alles terug had.”

Buikgevoel

Het politieonderzoek loopt nog steeds en kan nog lang duren. Officieel is Van der Hoeven  nog niet onschuldig verklaard, er komt nog een rechtszaak. Ondertussen stapelen de rekeningen zich op, de onderneemster heeft nu een schuld van 70.000 euro. “Mijn partner is ook ondernemer en hierdoor al te lang verantwoordelijk voor alle vaste lasten. Er is geen ruimte voor vakanties of uit eten. Met een baby op komst maak ik me veel zorgen.”

Toch gaat ze door met haar plannen en lopen er weer gesprekken met investeerders. “Het ziet er goed uit, maar ik ben heel achterdochtig geworden. Ik had altijd een goed buikgevoel en veel mensenkennis, dat heeft me in de steek gelaten, ik  weet niet meer wie ik kan vertrouwen. Natuurlijk vraag ik me wel eens af waar ik aan ben begonnen. Toch heb ik er ook veel vertrouwen in dat het goed gaat komen. Wat er is gebeurd, heeft me nog gemotiveerder gemaakt om het Centrum voor Wijsheid te realiseren. Het gaat een geweldige plek worden.”

Tekst Miloe van Beek

Illustratie Daan Botlek